آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که چرا برخی از مهارت‌ها به راحتی یاد گرفته می‌شوند، در حالی که برخی دیگر همچنان شما را با چالش مواجه می‌کنند؟ به نظر می‌رسد که این مسئله تنها به استعداد یا تلاش بستگی ندارد. بلکه ممکن است شرایط مغز برای تبدیل تمرین به یادگیری پایدار نیز تأثیرگذار باشد.
مغز ما به طور دائم با سایر اعضای بدن در ارتباط است و اطلاعاتی از اندام‌های داخلی به مغز منتقل می‌شود. اخیراً، محققان دانشگاه توهوکوی ژاپن در تحقیقات خود نشان داده‌اند که تحریک عصب واگ بعد از تمرین می‌تواند یادگیری حرکتی بلندمدت را تقویت کند. این یافته‌ها به نقش ارتباط میان بدن و مغز در حفظ مهارت‌های جدید اشاره دارد.
عصب واگ به عنوان یک بزرگراه ارتباطی کلیدی میان مغز و بدن عمل می‌کند. این عصب سیگنال‌ها را از اندام‌های داخلی به مغز منتقل می‌کند و همچنین دستورات مغز را به آن‌ها ارسال می‌کند. تحریک عصب واگ (VNS) به عنوان یک روش درمانی برای چندین اختلال تأیید شده است و به نظر می‌رسد که می‌تواند تأثیرات مثبتی بر یادگیری نیز داشته باشد.
تحقیقات قبلی بیشتر بر روی VNS به عنوان یک نوع نورومدولیشن تمرکز داشته‌اند، اما مطالعه جدید نشان می‌دهد که ممکن است مکانیسم دیگری نیز وجود داشته باشد: تغییرات ریتمیک در عروق خونی داخل مغز. محققان با استفاده از یک الکترود کوچک، تحریک عصب واگ را بر روی موش‌ها آزمایش کردند و نتایج نشان داد که این تحریک بعد از هر جلسه تمرین، یادگیری بلندمدت را تقویت می‌کند.
در واقع، محققان دریافتند که تحریک عصب واگ به طور مستقیم بر عملکرد حین یادگیری تأثیر نداشت، بلکه مزایای آن در روزهای بعد نمایان شد. موش‌هایی که VNS دریافت کرده بودند، توانسته بودند یادگیری بیشتری را نشان دهند. این الگو نشان می‌دهد که تحریک ممکن است فرآیندهایی را تحت تأثیر قرار دهد که پس از تمرین و در زمان تثبیت یادگیری در مغز اتفاق می‌افتد.
به گفته پروفسور کو ماتسویی، “نکته کلیدی این است که VNS تنها پس از آموزش انجام شد. یافته‌های ما نشان می‌دهد که این تحریک ممکن است پنجره‌ای پنهان برای یادگیری بهتر ایجاد کند تا مغز بتواند تغییرات پایدار را بهتر پذیرش کند.”
محققان همچنین به بررسی تغییرات در مغز پرداخته‌اند که ممکن است با یادگیری بهبود یافته همراه باشد. آن‌ها فعالیت حجم خون نزدیک به ناحیه فلکولوس مخچه را اندازه‌گیری کردند و دریافتند که یک دور از VNS باعث واکنش عروقی دو مرحله‌ای می‌شود. این تغییرات عروقی به نظر می‌رسد که با یادگیری مرتبط باشد.
در نهایت، این تحقیقات نشان می‌دهد که مغز ما ممکن است با بدن ارتباط بیشتری داشته باشد تا آنچه که ما تصور می‌کنیم. با تنظیم محیط متابولیک مغز، ممکن است در نهایت قابلیت‌هایی را آزاد کنیم که در غیر این صورت باقی می‌ماند.
