پروتئین‌های باستانی و چالش‌های بهداشتی
زیست‌شناسان دانشگاه اورگن موفق به احیای پروتئین‌های پیشاتاریخی شده‌اند که قدمت آن‌ها به 160 میلیون سال قبل برمی‌گردد. این مولکول‌ها به طور طبیعی به میکروب‌ها حمله می‌کنند و می‌توانند ایده‌های جدیدی برای درمان عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک‌ها ارائه دهند.
با توجه به اینکه عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک به یک چالش بزرگ جهانی تبدیل شده‌اند، این پروتئین‌های احیاشده می‌توانند به محققان کمک کنند تا درمان‌های موثرتری را توسعه دهند.
در این تحقیق که در تاریخ 25 اوت در مجله PLOS Biology منتشر شد، تاریخ تکاملی پپتیدها، تکه‌های کوتاه پروتئین، به اولین پستانداران جفت‌دار بازمی‌گردد. این گروه شامل انسان‌ها و تقریباً تمام پستانداران امروزی است. آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داد که برخی از پپتیدهای بازسازی‌شده از نیاکان منقرض شده، در برابر باکتری‌های مقاوم به دارو، مؤثرتر از نسخه‌های مدرن هستند.
دفاع‌های بیولوژیکی از گذشته
مت باربر، نویسنده ارشد این تحقیق و زیست‌شناس تکاملی، اشاره کرد که آنتی‌بیوتیک‌ها یکی از مهم‌ترین دستاوردهای پزشکی در قرن بیستم هستند، اما باکتری‌ها به طور مداوم در حال تکامل و ایجاد مقاومت نسبت به آن‌ها هستند. او افزود: “ما به شدت به این موضوع علاقه‌مندیم که آیا با احیای یا مهندسی پپتیدهای ضد میکروبی تقویت‌شده، می‌توانیم از آن‌ها در آینده به عنوان درمان استفاده کنیم.”
حدود 160 میلیون سال پیش، در پایان دوره ژوراسیک، نیاکان مشترک تمام پستانداران جفت‌دار پدیدار شدند. در همان زمان، لاکتوفرین، پروتئینی که مرکز تحقیق باربر است، نیز به وجود آمد. این پروتئین در تقریباً تمام مایعات بدن به جز خون وجود دارد و یکی از وظایف اصلی آن جلوگیری از دسترسی پاتوژن‌ها به آهن است.
توسعه درمان‌های جدید
پپتیدهای ضد میکروبی از اجزای کلیدی خط اول دفاع بدن هستند و می‌توانند به طیف وسیعی از پاتوژن‌ها حمله کنند. با توجه به قدرت آن‌ها، دانشمندان در تلاشند تا انواع مختلفی از این پپتیدها را برای استفاده‌های درمانی سنتز کنند. به همین دلیل، تحقیق بر روی این پروتئین‌های باستانی می‌تواند به محققان در طراحی ابزارهای جدید پزشکی کمک کند.
